Ég fór á landsleikinn í gær.  Það var eiginlega alveg óvar.  Ég var nefnilega bara að hita upp fyrir æfingu, nýbúin að reima á mig skóna og komin nokkra metra frá höllinni þegar ég heyri kallað á mig.  Það var engin önnur en Telma ásamt Sæju sem voru báðar á leið á völlinn.  Telma var e-a hluta vegna með auka miða svo ég ákvað að skella mér með þeim og ég sé ekki eftir því þrátt fyrir að mér hafi verið orðið svoldið kalt í seinni hálfleik.  Ég var einkar glæsileg og í mjög viðeigandi múnderingu, klædd í ljósgráar og appelsínugular tæts hlaupabuxur og í þröngri flíspeysu.  Það sem bjargaði mér frá ofkælingu var án efa hvítu legghlífarnar, fjólubláu flísvettlingarnir og svitabandið!

Hvað á þetta að þýða?  Þegar ég var að keyra á æfingu dag var mér kennd lexía.  Ég var stödd á aðrein að Suðurlandbraut, þegar ég tek eftir lögreglumanni sem er við skyldustörf á umferðareyju sem er mér á vinstri hönd.  Veit ég ekki fyrr en að lögreglumaðurinn er komin upp að bílnum mínum., opnar hurðina og setur stefnuljósið á.  Segir svo orðrétt við mig:  “Notaðu stefnuljósin stelpa.  Kanntu ekki umferðarreglurnar?”.  Lokar lögreglumaðurinn bílhurðinni og gengur í burtu.

Ég átti smá erindi á bensínstöð um daginn.  Ég var ekki að taka bensín að þessu sinni heldur í opinberum erindagjörðum og þurfti ég  aðstoð.  Ég fór inn og ræddi þar við starfsmann.  Hann greindi mér frá því að hann gæti því miður ekki aðstoðað mig þar sem hann væri starfsmaður á kassa,  ég ætti frekar að ræða við félaga hans, hann Sigfús sem er starfsmaður á plani.  Sama dag þurfi ég að fara með nokkur bréf í póst.  Þar afgreiddi mig starfsmaður sem var merktur með barmmerki sem á stóð “starfsmaður í þjálfun”.  Magnað.. eða hvað??

 

Ég ákvað að skella mér á leik FH og Aston Villa í gær.  Held hvorki með FH né Aston Villa en ég hugsaði með mér að það sé nú ekki á hverjum degi sem enskt úrvalsdeildarlið kemur hingað til lands og það til að spila knattspyrnu. Auk þess er mjög langt síðan ég fór á knattspyrnuleik síðast,  svo langt síðan að ég man ekki hvenær það var. Ástæðan er líklega sú að áhugi minn á tuðrusparki hefur farið dvínandi með árunum.  Þegar ég hugsa til baka þá finnst mér eins og ég hefi verið iðin við kolann í þessum efnum hér á árum áður.  Ég man reyndar ekki eftir mörgum leikjum en það eru þrír leikir sem standa upp úr.  Þar ber fyrst að nefna leik Íslands og Bólivíu, held að hann hafi verið árið ´94.  Man ekki hvernig sá leikur fór en ég man að ég fór með pabba og fékk popp og kók.  Mér leiddist eftir að ég var búin með poppið og mér var kalt á tánum. Svo fór ég á leik Íslands og Frakklands ´98 þar sem ég sat fyrir aftan mark Frakka þegar Ríkharður skoraði skallamarkið fræga.  Síðasta minning mín um að hafa verið á knattspyrnuleik er frá árinu  2000 þegar ég fór á toppleik í austurrísku deildinni.  Sá leikur var á milli Sturm Gratz og Rapid Wien. Fór með Irene vinkonu minni frá Venezuela og við keyptum okkur Rapid Wien trefla til að fitta inn og á ég hann enn í dag.  Nú eru liðin 8 ár  svo það var kominn tími á leik og vonandi eftirminnilega minningu.  Þetta var ágætis skemmtun.  Það sem stendur upp úr að þessu sinni er að mér tókst að missa af  þrem mörkum af fimm.  Ekki ónýtur árangur það!

 Þá er ég komin heim frá Tælandi.  Þetta var nú meiri ferðin.  Æðislega gaman að fara í svona útskriftaferðir.  Ég sá apa, allskonar fiska, kóralrif, tuk-tuk, hórur, strendur, nuddkonur, kletta, munka, skjaldbökur, búddalíkneski og svo fullt af myndum af tælenska kónginum sem skreyttu götur landsins.  Ég held að þetta sé tæmandi listi. 

Það sem mér finnst standa upp úr ferðinni og það sem mér þykir mest vænt um þegar ég hugsa til baka eru bleiku snjóþvegnu gallabuxurnar sem ég keypti í London og svo smá líka bleika plastarmbandið sem ég keypti til að styrkja kónginn og hans ríkidæmi.  Það er geðveikt. 

Loksins blogga ég.  Það eru nefnilega bara sex dagar þar til ég fer til Tælands,  er ekki alveg að átta mig á því.  Stebbi þjálfari spurði mig hvað í ósköpunum ég væri að gera til þangað, því til Tælands færu bara eldir karlmenn...

Ég fór í sprautur um daginn sem er ekki frásögu færandi nema fyrir þær sakir, að ég fór með því hugarfari að fá frekar fleiri sprautur en færri.  Konan sem sprautaði mig virtist mjög indæl, hún er af eistnesku bergi brotin og talaði litla íslensku. Hún skýrði út fyrir mér hvaða sprautur ég þyrfti að fá og nefndi nokkrar sem ég þyrfti ekki að fá.  Þegar komið var að lifrabólgu B sem ég hafði hugsa mér að fá, sagði konan orðrétt:  “If you are going to have wild sex with a native person you should take this one, but if not, it is not necessary!”.

Ég fór í sund eftir æfingu í gær og dró Ásu með mér.  Loksins búin að finna sundfélaga sem nennir í sund þegar kallið kemur.  Áfangastaðurinn voru heitupottarnir í Vesturbæjarlauginni.  Við lentum í því í síðustu viku að það barst til okkar bolti sem krakkar í barnalaug voru að leika sér með.  Ég sem hef dálæti af boltaleikjum ákvað að henda boltanum til baka en það tókst ekki betur til en svo að ég dreif ekki.  Í gær kemur upp sama staða.  Ég sé strák í barnalauginni veifa til mín. Ég tók boltann og hugsaði með mér að nú yrði ég að drífa.  Viti menn, ég gerði það og gott betur.  Mér tókst að kasta boltanum yfir strákinn sem stóð veifandi til mín í barnalauginni og út í miðja djúpulaug.  Verð að viðurkenna að ég kom sjálfri mér óvart þarna.  Eftir þetta afrek langaði mig helst að snúa mér að næsta manni og skora á hann í krumlu en ég náði að hemja mig.

Það getur verið krefjandi og erfitt að vera starfsmaður á kassa í matvöruverslun. Ekki að ég hafi reynslu af því en vöruúrvalið er mikið og þurfa starfsmenn á kassa oft að svara slungnum spurningum er varða vörur og staðsetningar þeirra í verslun. Síðastliðið laugardagskvöld gekk ung stúlka inn í 10-11 verslun og ætlaði að kaupa sér tonic. Stúlkan kom ekki auga á tonic í kælinum. Ákveður hún þá að taka grape í staðinn auk þess að næla sér í lime. Þegar komið var að kassanum átti afgreiðslumaður verslunarinnar í samræðum við einstakling sem var að skoða dvd myndir. Stúlkan nær loks athygli hans og ákveður að spyrja hvort það sé ekki til tonic. Maðurinn verður hugsi og kveðst ætla að athuga málið. Það er svo sem ekki frásögu færandi nema fyrir þær sakir að hann vindur sér að dvd rekkanum og rennir í gegnum myndirnar, segir svo, nei því miður, en þú getur athugað þarna, í gömlu myndunum.

Hælsæri fer alveg með mig.  Ég fékk eitt slíkt um síðustu helgi.  Það er svo sem ekki í 

frásögu færandi nema fyrir þær sakir að við Telma vorum svo heppnar að rekast á tvær 

stelpur á salerni á ónefndum skemmtistað í miðbæ Reykjavíkur.  Þessar stelpur spyrja 

okkur nefnilega hvort okkur langi í skó, leigubílstjórinn sem keyrði þær niður í bæ gaf 

þeim þá, en þeir pössuðu ekki á þær. Hælsærið var ekki byrjað að láta á sér kræla þegar 

hér er komið við sögu. Við Telma litum hvor á aðra og svo á þessar glæsilegu bommsur 

sem  eru ca. nr.40. Ég sá að skórnir myndu ekki passa á mig, hvað þá Telmu sem er með 

strumpafætur (skil ekki hvernig hún heldur jafnvægi). Okkur verður þá hugsað til Ásu 

sem er með frekar langar iljar. Telma bendir á mig þar sem ég er með stærri fætur en 

hún og skipar mér að máta skóna. Ákveður svo að skórnir smellpassi á mig, þiggur 

skóna og skellir þeim í töskuna sína.  Nokkru seinna lendi ég svo í þeirri ónotalegu

 lífsreynslu á Laugarveginum að uppgötva að ég er að fá þetta ægilega hælsæri.  

Ég hnippti í Telmu og bað um skóna.  Skipti og lét Telmu geyma mína.  Þrammaði 

svo í þeim það sem eftir lifið kvöldsins. Í dag miðvikudag er hælsærið nánast á bak 

og burt,  heppin!

 

Ég hef verið að velta því fyrir mér upp á síðkastið hvort að Ellý Ármans sé þroskaheft eftir að hafa lesið nokkra pistla eftir hana sem hafa birst á baksíðu blaðsins 24 Stundir. Vona reyndar að það sé frænka hennar á fermingaraldri sem skrifar þessi ósköp.

Nú kallar hún sig blaðakonu. Hvað þarf fólk til brunns að bera til að kalla sig blaðamenn...

Spurning hvort ég gæti fengið að koma mínum málum á framfæri á e-i baksíðu í anda Ellýjar.

Dæmi:

Hringdi í mömmu í gær sem er b.t.w. starfsmaður Glitnis og spurði hana hvað væri í matinn í kvöld (gær). Mamma svarar að hún ætli að hafa e-ð gúrme og koma mér á óvart. Ég varð spennt!.

Sló svo á þráðinn til góðvinar míns, athafnamannsins og sjarmatröllsins Jóns Ólafs Sigurjónssonar tannlæknis til að panta tíma. Í leiðinni spurði ég hann hvort Íslendingar væru með Collgate bros. Jón hló og svaraði mér því að ég væri allavega með Collgate bros.

Ég rakst svo á Egil Helgason í bókabúð Máls og menningar á Laugarveginum. Ég spurði Egil hvort það væri ekki ömurlegt að vera feitur og rauðhærður í þokkabót. Egill svaraði engu en greip þess í stað Atlas sem var á næsta borði og sló mig í hausinn með honum svo ég lá kylliflöt. Áður en ég náði
að átta mig, var Egill búinn að pissa yfir mig. Þegar ég gekk út gerði ég mér grein fyrir því að það er greinilega hræðilegt að vera feitur og rauðhærður og þakkaði guði fyrir að hafa ekki minnast á krullurnar.

Ég rak augun áðan í breska rannsókn hér í vinnunni.  Þessi rannsókn greinir frá nýju heilsufarsvandamáli Breta.  Þannig er mál með vexti að þvagblöðrur breskra kvenna þola ekki það aukna álag sem fylgir því að vera bresk kona í dag.  En drykkja breskra kvenna hefur aukist til muna frá því sem áður var og kemur það nú æ oftar fyrir að blöðrurnar  springa.  Ég las greinina nú ekki til þaula (hef nóg annað fyrir stafni) og veit ég þess vegna ekki hversu mikið drykkjan hefur aukist eða hvað mikið og stíft breskar konur drekka.  Burt séð frá því, þá skil ég ekki af hverju þær pissa bara ekki á sig, þvílíkar járnkonur!

Ég fékk bíl bróður míns lánaðan í dag.   Það vildi svo skemmtilega til að ég þurfti að sinna nokkrum erindum á réttingaverkstæðum. Það er ekki frásögu færandi nema fyrir þær sakir að bíllinn er algjör beygla,  svo beyglaður að ég  legg ekki í það að telja beyglurnar!  Þetta er bíll með sál, hefur lent í veltu og allmörgum smáárekstrum.  Kosturinn við að eiga druslu er sá að maður getur grætt á því  ef það er e-r svo óheppinn að keyra á mann.  Ein beygla til eða frá skiptir ekki máli.   Ég lenti einmitt í því um daginn á mínum bíl sem er reyndar aðeins minni beygla en bíllinn hans Árna. Þetta óhapp varð til þess að ég fékk upp í hendurnar fjóra kjóla, tvö pör af skóm, belti og kápu!

Fór í bíó í gær með Hulk.  Ætluðum að fara á Alexöndru sem sýnd er á Kvikmyndahátíð en Alexandra var sýnd í 40 manna sal og misstum við af miða á þá ræmu.  Við skelltum okkur í staðinn á Stardust.  Það er ekki frásögu færandi nema fyrir þær sakir að við hlið mér á hægri hönd sat drengur sem lyktaði afar einkennilega.  Ekki kannaðist ég við lyktina í fyrstu.  Eftir hlé fór það þó ekki á milli mála að drengurinn lyktaði af hassi,  þvílík ólykt.  Það var eins og hann hefði skellt sér í hassgufubað í hlé.   Stækjan streymdi frá honum, eins og hann væri opinbert “ilmkerti”.  Er ekki viss um að hann hafi gert sér grein fyrir þessu.  Mér var ekki skemmt!   

Það örlar á eilítilli deyfð yfir mér þessa daganna.  Finnst alveg ofur

leiðinlegt að vera ekki byrjuð í skólanum.  Það að vera ennþá að vinna er svona  

svipuð tilfinning eins og þegar maður er búinn að vera aðeins of lengi í Kringlunni.  

Hef líka stundum fundið fyrir þessu þegar ég er í ræktinni með Önnu Heiðu vinkonu

minni.  Hún á það til að “eyða” gríðarlegum tíma í lyftingasalnum.  Þessi

deyfð hefur verið að íþyngja mér upp á síðkastið og valdið ekki bara smá

pirringi heldur finnst mér eins og ég sé að skíta á mig hvert sem ég fer

og það upp á bak.   Árni bróðir benti mér að Alma í Nylon og Unnur Birna

fyrrum alheimsfegurðardrottning stæðu fyrir sjálfshjálparnámskeiðum fyrir

einstaklinga eins og mig og kannski þig?  Fólk sem þarf að setja tappa í

rassgatið á sér, vera beint í baki og ganga stolt frá húsi.  Ég er búin

að telja mér trú um að Alma geti stappað í mig stálinu svo ég geti feisað

mótlætið út að áramótum.

Ég upplifði annars margt nýtt um helgina.  Ákvað að skella mér í réttir

með Telmu vinkonu.  Ég er ekki mikið fyrir dreifbýli og sveitir heilla mig

ekki, svo ég hafði stórar áhyggjur þegar lagt var í hann.  Þeir sem þekkja

mig vita að dýr eru ekki mitt uppáhald þó svo sú saga gangi af mér að ég

sé mest fyrir kindur og seli.  Það má vera að það sé e-ð til í því,

allavega naut ég þess út í ystu æsar að draga kindur í dilka eins og

enginn væri morgundagurinn.  Er þar af leiðandi illa marin á lærunum. 

Féð var rekið heim um 20 km leið og tók það sinn tíma.  Þykir mér gaman

frá því að segja að ég reið eins og ég ætti lífið að leysa, bæði í og úr

réttum.  Ég sem hef nánast aldrei setið hest fyrr en nú um helgina.  Það

var hressandi, rétt eins og réttarballið sem við skelltum okkur á í

Víðihlíð.  Ég hef aldrei farið á sveitaball og var þetta því jómfrúarferð

mín á slíka samkomu.  Stemmningin var keppnis, flestir með pela eða bland í

kókflöskum á sér.  Það fyrsta sem ég sá þegar ég mætti á svæðið var

platínuljóska í mínípilsi sem kallaði yfir anddyrið hvort mannskapurinn

væri ekki til í að fá í vörina.  Þetta lagði grunninn af eftirminnilegu

kvöldi.  Sá svo að á mbl.is var frétt þess efnis að komið hefði til áfloga

í réttarballi í Víðihlíð, þetta fór alveg fram hjá mér enda réð gleðin

ferðinni á mínum bæ.  Það er ekki spurning, ég mæti aftur að ári.

 

Þegar ég var búin að vinna í dag strunsaði ég út í bíl. Þegar þangað var komið setti ég höndina í vasann og ætlað að ná í símann minn til að hringja.  En nei ég hafði gripið bleikan yfirstrikunarpenna í staðinn fyrir símann. Það gengur víst ekki að hringja úr yfirstikunarpenna svo ég varð að fara aftur inn og sækja rétta tækið.  

 

Talandi um síma, verð að viðurkenna að mér finnst auglýsing Símans um 3ju kynslóð farsíma alveg frábær! Finnst þetta fjaðrafok líka alveg ágætt, teprur með skoðanir og guðsmenn að tjá sig - hressandi.