Þetta var fín helgi, þrátt fyrir smá heilsubrest á föstudaginn. Erla vinkona Sjönu kom í heimsókn á laugardaginn og kíkti ég með þeim í bæinn. Það var að opna brjáluð second hand búð hér í Lundi og ég keypti mér óvart tvo boli og peysu. Það er á stefnuskránni hjá mér að skrúfa aðeins fyrir þessa verslunargleði mína sem hefur verið ríkjandi hjá mér síðustu daga og mánuði. Ég kemst stundum í svona trans, réttlæti allt. Allt verður svo geðveikt ef ég kaupi bara þessa peysu. Ég get notað hana við svo margt...  ohh það verður svo gaman að vera í henni. Allt verður bara frábært. Þetta virkar bara ekki, skammvinn hamingja. Eftir fjóra daga er þessi merkilega peysa bara eins og hinar tuskurnar í skápnum. Besta ráðið fyrir fólk eins og mig er bara að vera ekkert að væbblast í búðum.

 

 

Við pöntuðum okkur pítsu á pítsustað sem er í næstu götu. Þetta er ekki frásögu færandi nema hvað að heimsendingar pían týndist á leiðinni. Hún hringdi í Sjönu fyrir utan Trastvagen 6 og spurði hvar stigagangur númer 8 væri.  Þetta er blokkarlengja, gæti ekki verið flókið en jú fyrir suma greinilega. Hún var eitthvað að furða sig á þessu og sagðist hafa haldið að 8an væri nýbyggingin hér á móti sem er fimm hæða blokk sem vantar á alla útveggi. Þetta er ekki öll sagan því þegar hún loksins kom og við vissum verðið sem við skiptum í þrennt og hún beið á meðan, þá rak tíkin á eftir okkur. Þetta tók ca um mínútu að raka saman þessum peningum, fyrr má nú vera kona. Við Sjana köllum þennan pítsustað Alíbaba vegna uppruna starfsfólksins á staðnum. Það fylgir alltaf sauerkraud með pítsunum sem ég skil ekki alveg.  Það sem að hægt er að fá á pítsuna er m.a. bernes- og kjötbollusósa, kebabkjöt ofl. það er samt ekki boðið upp á pepperóni sem er reyndar ekkert óvenjulegt. Nú já, þannig var nú það. Við buðum nokkrum Íslendingum til okkar og kíktum svo nið’rí bæ á svokallaðan T-bar sem er stór aðra hverja helgi.

 

 

Ég fór að keppa í morgun í fótbolta við e-ð lið sem ég veit ekki einu sinni hvað heitir og í bæ sem ég veit ekki heldur hvað heitir . Ótrúlegt alveg, var svo áhugasöm að það hálfa væri nóg, svona er þetta bara stundum. Ég mætti bara á svæðið og gerði það sem ég átti að gera, sem var að spila fótbolta. Skiptinemabrosið er í fríi á sunnudögum.  Persónulega gekk mér bara ágætlega þrátt fyrir 2-0 tap. Ég reyndar varð fyrir smá hnjaski e-r trunta traðkaði á mér með þeim afleiðingum að tánöglin á stórutá á vinstri fæti hreinlega losnaði svo núna er vinstri stóratáin mín “on fier” og með nettan hjartslátt. Þetta drepur svo sem engan en veldur samt sem áður tímabundnum óþægindum. 

Ég var svo að skoða tölvupóstinn minn áðan og rek þá augun í skeyti frá Helene Sundberg. Þetta skeyti var um þennan fótboltaleik, málið var að maður átti að koma með pening fyrir bílstjórana, þ.e. þær stelpur sem að fórnuðu bílum og bensíni undir okkur hinar. Ég sá þetta nú ekki fyrr en núna áðan svo ég kom ekki sérstaklega með pening (reyndar var ég með pening en það fór alveg fram hjá mér að einhverjum ætti maður að borga). Hvað um það, þetta er samt alveg rosalega sænskt finnst mér. Því þessi leikur var ekki í neinni úberfjarlægð frá okkur þetta var svona c.a. eins og að fara frá Grafarvogi til Hafnarfjarðar og þá í Krikann en ekki á Ásvelli. Ég hefði skilið ef að þetta ef að ferðinni hefði verið heitið til Keflavíkur hvað þá Akraness þar sem að brunað er í gegnum gjaldgeng göng. “Heyrðu vinan þú skuldar mér 53 krónur, hvenær hefurðu hugsað þér að borga mér þær!!” Þetta er ekki allt því það besta við þetta allt er að Helene Sundberg ætlar að setja bókaldið upp í exel skjal svo við vitum hvert peningarnir fara. Hér eru greinilega engir hringir bara kassar, klippt og skorið!

Ég var á sænskunámskeiði í gær sem er ekki frásögu færandi nema hvað að kennarinn var að tala um lófa og kinn og aðra líkamsparta. Hann spurði kannski í einhverju flippi eða jafnvel að vel athuguðu máli hvað veit ég? Hvað gerir maður ef maður er sleginn á vangann. Tyrkneskur strákur svaraði að bragði að maður ætti að slá til baka. Kennarinn brosti og horfði á hann og sagði svo, já þú, þú ert múslimi en hvað gerum við ef við erum sleginn á vangann?
Þetta kom flatt upp á mig sem og aðra. Aumingja strákurinn vissi ekki hvað hann átti að sér að gera og var ekki með mótsvar á reyðum höndum. Fólk var svona hálf hissa, hálf flissandi og vissi heldur ekki alveg hvernig það átti að taka þessu svo kennarinn svaraði sjálfur og svarið var að auðvitað á maður að bjóða hinn vangann!

Ég, Karin og Védís skelltum okkur á Nation síðasta miðvikudag. Miðvikudagar eru heppilegir djammdagar finnst mér, þeir brjóta upp vikuna. Ég lét það ekki aftra mér að ég átti að fara í próf daginn eftir enda er ég ofurkona! Þetta var fyrsta prófið mitt hér og ég verð bara að segja að ég er sátt við það! Ætti kannski að segja sem minnst þar til ég fæ prófið til baka, en allavega þá hallmæli ég því ekki á þessari stundu að gera sér glaðan dag, daginn fyrir próf. Eins og ég hef komið að þá gleymdi ég gleraugunum mínum í Köben um síðustu helgi. Ég náði í þau á föstudaginn. Þar sem ég var nú komin til Köben ákvað ég að líta aðeins í búðir og sé svo sem ekki eftir því. Nældi mér í nokkra nytsamlega hluti - já, já, mjög nytsamlega. Ég eyddi öllum deginum í Köben sem var ljúft. Mér finnst ágætt að ráfa ein um stundum. Leið næstum eins og ég væri komin heim, það var 7undi hver maður Íslendingur á Strikinu. Ég lenti í afar skemmtilegu atviki á leiðinni á lestarstöðina. Það voru e-r samtök gegn kynþáttarfordómum og misrétti með húllumhæ á Ráðhústorginu. Svaka músík, skjár með myndböndum og svo fullt af fólki með hvítar skikkjur sem var að dreifa blaðasneplum með e-m upplýsingum. Ég sem var á leiðinni til Svíþjóðar, kærði mig ekki um neinn auka farangur þar sem ég var með nóg á minni könnu. Þegar ég er u.þ.b. hálfnuð yfir torgið sé ég stúlku með hvíta skikkju nálgast mig. Hún réttir út höndina og bíður mér miða með bros á vör. Ég taldi mig afþakka miðann kurteislega með bros á vör, sagði einfaldlega bara, nei takk! Það kom fát á stúlkuna með skikkjuna og hún leit á mig undrandi. Sagði svo e-ð sem ég heyrði ekki fyrir bömmpandi tónlistinni og gekk svo í burtu. Ég hugsaði með mér, hver er með fordóma núna vinan. Þó svo að ég vilji ekki þiggja miðann þinn þá gerir það mig ekkert að slæmri mannesku!
Við héldum íslenskt Júróvisjón partý í gær í tilefni af forkeppninni heima. Það var heldur betur mikið stuð. Til hamingju Ísland!! Því miður var netsambandið frekar slappt svo við horfðum á þetta í slideshow útgáfu, með smá hljóðtruflunum en létum það samt ekkert á okkur fá. Svo var haldið í bæinn þar sem við fórum í opnunarpartý á nýjum stað sem var verið að opna hér á Lundia hótelinu. Karin plöggaði þetta og við þurftum ekki að borga okkur inn. Það er tveir gallar við skemmtanalífið hér. Í fyrsta lagi þá þarf maður nánast allstaðar að borga sig inn og svo í öðru lagi þá er opnunartíminn stuttur. Staðirnir eru bara opnir til kl. 2-3. Það er e-ð sem er erfitt að venjast en venst samt, maður byrjar bara fyrr á hlutunum!

Þjóðverjar eru nískir. Ég og stelpa frá Þýskalandi og svo önnur frá Kosovo ætluðum að spara og kaupa saman hefti og ljósrita. Súsí frá Þýskalandi var búin að bjóðast til að fara og kaupa heftið sem kostar heilar 3200 íslenskar kr. sem Súsí finnst vera rán.  Ég hef ekkert við þetta verð að athuga enda það eina sem þarf að kaupa í kúrsinum. Hún sendi mér sms í gærkvöldi sem ég gleymdi óvart að svara, var bara annað að hugsa. Skiptir ekki öllu hélt ég en allavega hún hringdi og vakti mig í morgun og biður mig að koma með sér að versla þetta hefti. Ekkert mál ég fer á fætur og hjóla niður í skóla og hitti Súsí. Ég er með 2200 kr. á mér og hélt að það myndi duga en nei, þegar við ætlum að fara að borga heftið þá er Súsí bara með 600 kr. Af hverju sagði hún mér það ekki eða sendi mig bara eina að kaupa þetta hefti. Ég hefði verið til í að sofa lengur allavega, konan sem afgreiddi okkur skrifaði nöfnin okkar niður á blað og við megum koma og borga restina seinna. Þegar við komum svo út þá var Súsí alveg miður sín, ekki vegna þess að við vorum ekki með nóg pening heldur vegna þess að þetta var svo óskiljanlega dýrt að hennar mati. Hún sá eftir því að hafa keypt heftið. Svo fór hún að tala um aukakostnaðinn, við ættum eftir að borga ljósritunarkostnað sem gæti farið upp úr öllu valdi og hvort við ættum ekki að fá fleiri í lið með okkur. Þess skal getið að ljósritunarkort með 50 blöðum kostar 50 kr. og þetta hefti er varla meira en 200 blaðsíður. Hún sagði mér hneyksluð frá því að hún og nokkrir Þjóðverjar hefðu ljósritað heila sænskubók sem hún er með í sænskutíma og kennarinn hefði gert athugasemd við það, bent henni á að þetta veri ólöglegt. Þetta skildi Súsí ekki, var kennaranum í alvöru alvara.

Skellti mér á þorrablót Íslendingafélagsins í Köben á laugardaginn. Það var stuð, segi ekki annað. Ég borða reyndar ekki þorramat. Komst að því um daginn að ég er ansi matvönd. Var búin að lifa í blekkingu um að ég væri það ekki. Við vorum að ræða þetta hér á Trastvagen 8, íbúð 25, þar sem að ég hélt því statt og stöðugt fram að ég væri ekki matvönd. Komst hinsvegar að því að það er ansi margt sem ég borða ekki e.o. t.d. papriku, lauk, ólífur, harðfisk og á reyndar erfitt með að borða fisk yfir höfuð, er samt að vinna í þessu svo drekk ég hvorki malt né jólaöl, hvað þá kaffi og svo er ég lítið fyrir te og ekki má gleyma mjólkinni, ég hætti að drekka mjólk þegar ég var 8 mánaða. Þegar ég var yngri ætlaði ég alltaf að byrja að drekka mjólk á morgun en er ekki enn byrjuð. Á morgun segir sá lati. Við fórum á sushi stað á föstudaginn og ég var harðákveðin í að fá mér sushi en nei ég beilaði á síðustu stundu. Hugsaði með mér, æj ég fæ mér bara sushi næst og pantaði mér kjúklinganúðlurétt. Ég hef oft haldið að þetta eigi eftir að breytast og bragðlaukarnir mínir eigi eftir að þroskast en það er ekkert að gerast. Það kemur alltaf nýr dagur á morgun og ég alltaf jafn matvönd. Ég á ekki linsur vegna þess að þegar ég var 18 ára þá var mér neitað um að fá linsur vegna þess að augun mín voru ekki nógu þroskuð. Ég er að vona að sama gildi um bragðlaukana þ.e. að þeir séu bara seinþroska. Er alltaf á leiðinni að fá mér linsur á morgun en það hefur ekki enn gerst. Ég þoli ekki neitanir. Ég held samt að augun mín séu orðin fullþroskuð núna, ég hef séð svo margt á síðustu árum. Það er alveg ótrúlegt hvað ég hef sé mikið!! Þið mynduð ekki trúa því. Það hefði verið ágætt ef ég hefði drattast til að fá mér linsur áður en ég kom hingað þar sem að ég gleymdi gleraugunum mínum hjá Erlu í Köben, höfuðverkur það! Skil ekki hvernig ég fór að því. Mamma vildi að ég tæki tvenn gleraugu með mér út, því þegar ég var í Grikklandi þá braut ég gleraugun mín í Zörubúð, fer ekki nánar út í það. Ég harðneitaði e-a hluta vegna að taka með mér tvenn gleraugu. Mamma ætti best allra að vita að ég er enginn klaufi, ég hef reyndar brotið 4 gleraugu á mínum gleraugnaferli sem spannar rúm 20 ár sem er bara normið held ég. Það skiptir svo sem ekki máli að ég fái smá höfðuverk þegar ég er án gleraugna í langan tíma heldur verð ég svo tileygð, það er ekki fallegt. Ég sé alveg ágætlega en dett stundum úr fókus og þarf þá að einbeita mér til að komast aftur í fókus, það getur tekið tíma ef ég er utan við mig eða þreytt. Það er þrennt sem ég get gert í stöðunni. Ég get farið til augnlæknis og keypt mér linsur, ég get farið til Köben og náð í gleraugun eða gert það sem ég er best í sem er að pæla í þessu vandamáli á morgun.

Þriðjudagar og fimmtudagar eru mínir dagar bara svo fólk hafi það á hreinu. Á þriðjudögum og fimmtudögum þarf ég nefnilega að vakna á morgnanna því þá á ég að mæta í skólann kl 10:15. Ég var í Víkingatíma í dag. Þetta er einkar áhugvert efni, víkingaöldin. Ákvað bara að taka þennan kúrs til að auka við víkingaþekkingu mína. Góð saga en hvað um það kennarinn sem er að kenna hana er einn sá þurrasti í bransanum. Hann stendur alltaf aftast fyrir miðri stofu og talar yfir bekkinn svo maður getur ekki horft á hann. Persónulega finnst mér þægilegast að horfa á fólk sem er að tala við mig en í þessum tímum hlusta ég bara..

Fór í ræktina áðan. Ákvað að prufa að mæta í tíma í stórasal, sé ekki eftir því. Ég hef kíkt inn í salinn þegar þessir tímar eru byrjaðir og langað að slást í hópinn. En eftir að tíminn er byrjaður þá er læst svo maður kemst ekki inn. Allavega ég mætti á réttum tíma áðan og var með hnút í maganum af spenningi. Fyrst hélt ég að ég væri á röngum stað þar sem að upphitunin var að hlaupa í hringi en svo tók pjúra eróbik við. Hólímólí ég þoli ekki eróbik. Ekki mín sterkasta hlið en sem betur fer tók e-ð betra við en til að gera langa sögu um leikfimitíma stutta þá var þetta stöðvaþjálfun bara eins og er í háskólagymminu heima. Þessu fagna ég og er ég alsæl núna nema hvað að ég á eftir að fara í sturtu sem er ógeðslegt. Gamall draumur að rætast, þ.e. að sitja sveitt við tölvuna.

Ég keypti mér múmbútsskó um daginn, ástæðan er einföld mér er stanslaust kalt á tánum og þar með er vandinn leystur ef ég geng um í múmbútsskóm! Það er samt einn hængur á gjöf Njarðar,ég fæ mig ekki til þess að fara út úr húsi í þessum múmbútsskóm. Í morgun og í dag hefur kyngt niður snjó og er ég allt annað en sátt með það. Þurfti ég að sinna einu erindi í dag, mánudag, sem var að kaupa hefti fyrir námskeið sem ég er í. Kona að nafni Ulla selur þessi hefti og er víst bara hægt að nálgast þau á mánudögum svo í dag var stóri dagurinn.. Ég fann áfangstaðinn á korti; Finngatan 8, skellti mér í múmbútsskóna og arkaði af stað. Þegar ég kom á leiðarenda var mér yl-hlýtt á tánum en ég var ekki lengi í paradís því þegar ég spurði um Ullu þá var mér sagt að hún hefði farið heim vegna snjókomu!! Hvað er að fólki, það er svo mikil snjókoma best að drífa sig heim og þess skal getið að maðurinn sem greindi mér frá þessu var í ljósbleikum ömmuinniskóm með smá hæl og á tánum. Í fljótu bragði sá ég að við áttum eitt sameiginlegt og það eru ófagrár táneglur. Það hefur lengi verið á stefnuskránni hjá mér að fara til naglasérfræðings og láta laga á mér neglurnar á stóru tánum þar sem þær eru illa farnar eftir fótboltasprikl. Nú fékk ég smá spark í rassinn. Þetta var maður um fertugt með axlasítt ljóst hár, kominn með smá kollvik. Hann var í kóngabláum bol með skrípamynd á vömbinni. Ég var ekki alveg viss hvort ég ætti að taka mark á honum. Þar sem mér var hlýtt á tánum þá ákvað ég bara að kyngja þessu og drífa mig í ræktina. Á leiðinn heim úr ræktinni hljóp vel kyðfættur maður fram úr mér, og viti menn það var maðurinn í ömmuinniskónum mættur í múmbútsum nema hvað!

Ég var ekki upp á mitt besta á laugardaginn. Fór kannski vitlausu megin fram úr svo ég ákvað að kíkja út í smá leiðangur. Fyrst lá leiðin í apótek og svo var ég svo óheppin að mér var seldur veðreiðarmiði þegar ég gerði heiðarlega tilraun til að kaupa inneign á símann minn svo ég ætlaði að fara og reyna að skipta þessum veðreiðarmiða yfir í Halebop inneign. Ég var að komast í fíling á leiðinni sem liggur í gegnum lestarstöðina, þar var mér dálítið brugðið þegar ég sá tvo krakkagrislinga með jólasveinahúfur og gítar vera að betla. Mér datt reyndar ekki til hugar að styrkja þau. Þegar ég kom svo í apótekið þá var búið að loka. Klukkan var fjórar mínútur yfir tvö, óheppin. Það voru viðbjóðs rónar fyrir utan apótekið sem vildu eiga við mig orð en ég strunsaði í burtu. Þá lá leiðin á þennan ósvífna stað sem seldi mér veðreiðarmiðann, en nei hann var líka lokaður. Mér var ekki skemmt og til að bæta gráu ofan á svart þá voru e-r hippastúdentar að bjóða almenningi upp á heita súpu. Það fyrsta sem ég sá var skítug kelling sem svolgraði í sig súpu. NEI takk, ég vil ekki fá súpu hjá ykkur, ég er ekki mikil súpumanneskja og ef mig dauðlangar í súpu þá get ég eldað hana sjálf en það hefur reyndar ekki enn gerst. Ég vil geta tuggið það sem ég er að borða. Það er ekki tilviljun að ég sé vel tennt! Mér leist ekkert á blikuna og var farin að velta fyrir mér hvort ég væri komin með lús. Í bræði minni ætlaði ég að arka í burtu en rekst þá á "félaga" úr sænskunámskeiðinu sem ég var á. Þessi "félagi" kemur frá Sviss þar sem allir eru ríkir að sögn sænskukennarans Paul Leonard (kannski e-r öfund eða beiskja í gangi?). Þessi drengur má eiga það að hann er vel greiddur með hárfína hliðarskiptingu. Ef hann kæmist einhvern tímann í kynni við íslenska veðráttu með þess greiðslu er ég hræddu um að illa færi, hárið myndi molna af drengnum. Ég hugsa að hann spanderi c.a. einni geltúpu á 10 dögum og nú er ég að reyna að vera raunsæ. Hann er iðulega í Lacoste peysum vel girtum ofan í buxurnar og svo til að toppa allt þá á hann þessar mögnuðu fingralúffur. Ohh hvað ég nennti ekki að tala við hann enda sleppti ég því bara, hann er hvort sem er enginn stuðbolti. Málið er að þegar maður er skiptinemi þá skiptir það miklu máli að vera á tánum, þ.e. duglegur að selja sig fyrstu dagana í skólanum. Hæ, hæ, ég er hin hressa Sísí frá Íslandi. Maður verður líka að vera slungin í því að finna út hverjir hafa efni á manni. Vara er ekki sama og vara. Þetta er samt ágætur strákur.
Talandi um ágæta stráka, en svo vill til að ég bý með tveimur slíkum. Þetta eru sóma piltar að flestu leiti nema að þeir elska steikarpönnur (eru ekki með lyktarskyn) og hafa e-a óskiljanlega áráttu fyrir mottum. Þeir vilja troða mottum út um allt. Ég er ekkert á móti mottum en ef þær eru ekki augnayndi þá vil ég sleppa þeim. Ég þoli ekki aukadrasl. Ég hef ekki nennt að vera æsa mig yfir þessu enda kannski ekkert stórmál æsi mig bara hér! Mamma annars drengsins kom með gamla stofumottu sem er eldri en tveggja vetra þ.e. eldri en ég. Hún er hreinn horbjóður og ein sú loðnasta (þ.e. motta) sem til er í bransanum og hún er græn. Ef e-ð dræpist í henni eða nálægt henni kæmist maður ekki að því fyrr en að mottan færi að lykta. Það er svo önnur viðbjóðsmotta inni í eldhúsi. Það kvikindi hefur þó tilgang því það er engin vifta í eldhúsinu. Ég held án gríns að þeir fái sér steikt egg á hverjum morgni og þar kemur mottan að góðum notum. Svo var það í tíma í morgun. Fyrsti tíminn í Evrópafræðum, hlusast þá kona á miðjum aldri fyrir framan mig. Ég var búin að koma mér vel fyrir og með gott útsýni.  Það versta var ekki það að hún skyggði á útsýnið fyrst ég sat svona framarlega, heldur var það að hún lyktaði eins og skítug og blaut gólfmotta. Æi, ég veit það ekki, það var hálfgerð útigangslykt af henni og var ég á tímabili í andnauð. Lukkan virðist leika við mig síðan ég keypti þennan veðreiðamiða því það sem við áttum að gera var að ræða við sessunaut okkar um sýn okkar á Evrópu í dag.  Snýr mottan sér við og byrjar að spjalla við mig. Hún byrjaði að þrusa yfir mig sinni sýn á Evrópu. Henni finnst fólk líta á Evrópu í allt of þröngu ljósi, því það metur ekki arfleið Rómarveldis, sem náði frá N-Afríku og að Austurlöndum nær, nægjanlega. Útaf þessu skildi hún ekki af hverju fólk vildi ekki veita Tyrklandi inngöngu inn í Evrópusamabandið.

Þá velti ég upp hvort að ástæðan væri kannski sú að löndin hefðu þróast mismunandi og menningin væri önnur í Tyrklandi nú í dag en t.d. í Svíþjóð. Hún varð hálf hneyksluð á mér(eins og ég væri ein af því fólki sem vildi ekki skilja) og spurði mig þá hvernig ég liti á Evrópu í dag. Satt best að segja hugsa ég ekki mikið um sameinaða Evrópu þegar ég heyri orðið heldur um mörg ólík lönd. E-a hluta vegna hugsa ég um austur og vestur og svo norður og suður þar sem norðrið er MÁLIÐ! Sem betur fer bættist Olga frá Moskvu í hópinn. Hún létti aðeins á umræðunni og fór að tala um sjálfan sig. Olga þessi hafði starfað hjá olíufyrirtæki í Moskvu þar sem hún hafði yfirumsjón með launamálum starfsmanna olíufyrirtækisins. Mottan var hissa að hún hefði sagt upp starfi sínu hjá olíufyrirtækinu til að koma til Lundar. Olga sagðist ekki vera að missa af neinu þar sem að það væri svo auðvelt að fá vinnu í Rússlandi, þar drýpur vinnan af hverju strái annað en í Svíþjóð!!!?